Wybierając barierę ochronną, prędzej czy później natrafisz na oznaczenia takie jak N2, H1 czy H2. Dla osoby spoza branży wyglądają jak techniczny żargon, ale w rzeczywistości niosą bardzo konkretną informację: mówią, jaki pojazd i przy jakiej prędkości dana bariera jest w stanie bezpiecznie zatrzymać.
Wszystkie drogowe bariery ochronne w Polsce i Unii Europejskiej klasyfikuje się według normy PN-EN 1317. Norma ta nie narzuca wymiarów, kształtu ani materiału bariery — zamiast tego opisuje jej klasę działania na podstawie cech funkcjonalnych potwierdzonych w testach zderzeniowych.
Poziom powstrzymywania to zdolność bariery do zatrzymania pojazdu w zależności od jego masy, prędkości oraz kąta uderzenia. Im wyższy poziom, tym cięższy pojazd i trudniejsze warunki bariera jest w stanie przyjąć. Najczęściej spotykane oznaczenia to N2 (drogi miejskie, pojazdy do ok. 1,5 tony), H1 (autostrady) oraz H2 (pojazdy ciężkie do ok. 13 ton).
Wybór poziomu powstrzymywania nie jest dowolny — zależy od natężenia ruchu, udziału pojazdów ciężarowych oraz dopuszczalnej prędkości na danym odcinku. Im wyższe prędkości i większy udział ciężkiego ruchu, tym wyższy wymagany poziom powstrzymywania.
